Je DNA laten testen bij de apotheek: niet omdat het moet, maar omdat het kan

Al een paar jaar wil ik een stuk schrijven over farmacogenetica. Dat is de tak van de wetenschap die zich bezig houdt met de erfelijke verschillen tussen mensen die belangrijk zijn voor de manier waarop ze op  medicijnen reageren. Worden ze er beter van, of juist zieker? Krijgen ze veel bijwerkingen of hebben ze helemaal nergens last van? Dat kun je uitproberen natuurlijk. Maar je kunt het soms ook voorspellen door  hun DNA te onderzoeken. Dit stuk gaat over het schrijven van dat stuk. Een meta-stuk dus. Omdat het me leuk lijkt om dat eens te maken. En misschien heeft iemand er iets aan. Ofwel aan de inhoud, ofwel aan de meta-inhoud.

 

Waarom vind ik dit een interessant onderwerp?

Omdat ik zelf vaak anders op medicijnen reageer dan gemiddeld. Eerst dacht ik dat ik al die bijwerkingen kreeg doordát ik de bijsluiter zo goed las. Dat praten mensen je aan, dat het allemaal suggestie is, en daar ben ik kennelijk gevoelig voor (grapje!). Maar ik kreeg ook wel eens bijwerkingen als ik de bijsluiter helemaal niet gelezen had. Of soms maanden nadat ik de bijsluiter gelezen had. En mijn ouders reageren ook anders dan gemiddeld op medicijnen (van mijn kinderen weet ik dat nog niet, die gebruiken geen medicijnen). Dus het zou wel eens erfelijk kunnen zijn.

Waarom wil ik dit artikel schrijven?

Omdat ik het suf vind dat iedereen een soort van proefkonijn speelt de eerste keer dat hij of zij een nieuw medicijn inneemt. Terwijl vijf tot tien procent van de mensen anders dan gemiddeld reageert op medicatie. Als je dat weet van jezelf, en als je dokter en je apotheek dat weten, is de kans dat je een voor jou te hoge of te lage dosis krijgt voorgeschreven (die niet werkt, of teveel bijwerkingen geeft) een stuk kleiner. Bijna niemand weet dat van zichzelf. Terwijl het tegenwoordig prima getest kan worden en ook het systeem van de apotheek helemaal klaar is voor het verwerken van die testuitslagen. Toch worden er niet zoveel mensen getest. Waarom dat niet gebeurt, dáár zou mijn artikel over moeten gaan denk ik. Deels is dat waarschijnlijk vanwege het geld (bespaart vaker testen meer dan wat het kost, is een vraag waar je antwoord op zou willen hebben.) En deels is het omdat de apothekers en de farmacogenetici er het nut wel van in zien, maar de rest van de medische keten nog niet. Als ze überhaupt al weten wat dat is, farmacogenetica. (Tenminste, dat was de status quo toen ik een paar jaar geleden een rondje belde over dit onderwerp. Hopelijk is er een heleboel veranderd!). En de patient weet over het algemeen ook van niks. Ik hoop natuurlijk dat mijn artikel eraan bijdraagt dat er snel veel vaker getest gaat worden en dat dat goed is voor de gezondheid van veel medicijngebruikers.

Waarom schrijf je dat artikel dan niet gewoon?

Omdat het best wel arbeidsintensief is (het vraagt veel research als je het goed wilt doen) en ik daar geen tijd voor heb. Tenminste, niet als er slecht voor betaald wordt en er een deadline op zit. Voor mijn lol aan dit meta-artikel schrijven is weer heel iets anders.

Wat staat er op die foto?

Dat zijn twee buisjes met een stukje wattenstaaf erin met mijn wangslijm erop. Dat heb ik vanmorgen bij de apotheek laten afnemen. Want de KNMP (de beroeps- en branchorganisatie voor apothekers) doet een pilot-onderzoek naar het toepassen van farmacogenetische testresultaten bij huisartspatienten en daar doen mijn huisarts, mijn apotheker en ik (en nog wel meer patienten) aan mee. Over 1 tot 2 weken krijg ik de uitslag. Dan zal ik weten of het allemaal suggestie was (ik denk het niet) en met welke medicijnen ik voortaan moet oppassen.

Hoe gaat het verder?

Ik ga eerst eens uitzoeken wie bij de KNMP me wat meer over die pilot kan vertellen. En hoe andere partijen inmiddels over het toepassen van farmacogenetische kennis denken.

Wordt vervolgd!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *